Woensdag 14 mei 2014

23.45 uur
Een gastplog vanaf het filmfestival van Cannes!

Door de beroemdste Nederlandse filmjournalist ooit (na René Mioch, Simon van Collem, Ab Zagt, Maarten van Rooijen, Hans Beerekamp, Anton Haakman, Peter de Bruijn, Ber Hulsing, Jos de Putter, Leo Jordaan en Jaap de Wreede): Robbert Blokland.




Goede voornemen om eerste dag in Cannes te gaan rennen gelukt. Ben niet de enige: we groeten elkaar als vrachtwagenschauffeurs door hand op te steken. Op het strand eet zwerver zijn ontbijt.




Op straat worden de laatste vlekjes weggewerkt: vuil moet weg, hegjes moeten netjes geknipt, gevels krijgen laatste kwak verf. Doet me denken aan Den Haag, dat zich ook zo uitsloofde voor de nucleair summit. Raar dat ze dat niet doen als er geen hoge piefen zijn.




Dit is het festivalpaleis. Hier lopen de komende twaalf dagen 6000 journalisten en 15.000 andere bobo's heel hard belangrijk te doen. Terecht, want Cannes is de heilige graal van de filmfestivals.




Twee lekkere jongens doen tai chi-oefeningen op de pier (zinloze foto afgezien van de lekkere jongens).




Ik gun mezelf een momentje in het water van de Middellandse zee. Hier kom ik de rest van de week niet meer aan toe, weet ik uit ervaring. Water is kouder dan de 25 graden op de weer-app doet vermoeden.




Zelfs nog geen rode loper bij de grote zaal (3000 stoelen). De crew doet nog een laatste lichttest zodat Nicole (Kidman, red.) vanavond niet plotseling in het donker de trap op hoeft en dan misschien struikelt.




Dit zijn dus mensen die al vijf dagen zitten te wachten bij de rode loper. Op deze manier hebben zij dus met hun camera's het beste zicht op de sterren, en kunnen ze dus de mooiste foto's maken (vandaar ook al die trappetjes).




Iedereen die het festivalpaleis in wil, moet langs de security. Je tas wordt doorzocht op bommen en zo. Willekeur is overigens troef: de ene keer mag je wel flesje water mee naar binnen nemen, de andere keer moet je hem afgeven. Heel stom, want water is bij deze temperaturen cruciaal.




Jack van de gastenbalie legt mij uit wat ik al lang weet (want dit is mijn elfde keer Cannes). Maar als hij er zo lief bij kijkt, hang ik met alle plezier een paar minuten aan zijn lippen.




Een redelijk gezond en voedzaam ontbijt. Heel belangrijk in Cannes, want vaak heb je gewoon echt geen tijd om te lunchen. Sommige collega's eten dan een zak Snickers leeg om de honger te stillen, maar dat doet het effect van een uur rennen natuurlijk weer een beetje teniet.




Op de eerste dag is er relatief weinig te beleven voor journalisten. Dus maakt iedereen maar een item over het leggen van de rode loper.




De majestueuze poster van dit jaar: Mastroianni in 8 1/2.




Deze mannetjes hebben alle macht in het festivalpaleis. Ze kunnen je weigeren of toelaten, afhankelijk van hoe hun pet staat. Dus je moet ze te vriend houden. En als ze zeggen "nog tien minuten tot zaal opengaat", bedoelen ze een half uur.




Dit is Gunnar. Gunnar is de belangrijkste filmjournalist van Zweden. En nog een aardige man ook trouwens. Die zijn best schaars in dit vak. Sommige collega's zouden hun moeder nog verkopen voor een interview.




Een uur voor de persconferentie van Nicole Kidman is het al chaos. Honderden journalisten duwen en trekken voor een plekje. Ik sta vooraan want ik heb een pas met een stip. Dat scheelt heel lang wachten.




De stemming onder de Nederlandse journalisten zit er goed in! En deze foto bewijst voor eens en voor altijd dat collega Ab Zagt en ik echt geen ruzie hebben zoals veel mensen denken.




Nicole Kidman in da house! Maar een beetje rare foto: het lijkt alsof ze een stukje arm vasthoudt.




Maar ze neemt wel alle tijd voor haar fans, dat is ook wat waard. Doen lang niet alle Hollywood-sterren.




Deze mensen staan dus allemaal in de rij om die onaffe versie van de film van Peter R. de Vries te zien over Heineken. Waarvan de meeste bezoekers overigens niet weten dat ie uit Nederland kwam. En Peter R. de Vries kennen ze ook niet. Ik mocht trouwens niet naar binnen want ik ben journalist. En de makers zijn als de dood dat wij de film nu al het graf in gaan prijzen.




TNT mag 10.000 keer hoofdsponsor zijn? dit is echt de slechtste slogan ever.




Het bordje stond een beetje verkeerd bij de persconferentie van de jury. Die mevrouw is natuurlijk niet Willem Dafoe (die zit links), maar Jane Campion (de enige vrouw die ooit de Gouden Palm won). Die man met de zonnebril is Nicolas Windig Refn (die coolere films maakt dan hij er nu uitziet).




Dit is Carole Bouquet, een briljante Franse actrice die wij toch vooral kennen van de omstreden Bond-film 'For Your Eyes Only'. Waarin ze de slechtse Bond-Girl aller tijden speelde.




Dit weerhield mij er uiteraard niet van een handtekening te vragen (Haar benen werden in 1981 door het Vaticaan in de ban gedaan omdat ze te opwindend zouden zijn).




De witte pas is de hoogste in de pikorde der jounalisten. De enige Nederlandse collega die zo'n pas heeft is René Mioch, die hier al vanaf 1979 komt. Hij kan altijd overal doorlopen (ik heb een roze pas met stip, 1 tree lager).




Op het balkon van het festivalpaleis is het aangenaam werken.




Deze mensen willen allemaal een glimp van Nicole Kidman opvangen, die zometeen over de rode loper zal schrijden (Maar wij hebben haar vandaag al gezien dus daar gaan we niet op wachten).




't Is lastig om tijdens het festival contact te houden met het thuisfront. Voor de screening van 19.00 uur zie je allemaal ouders snel even bellen met hun kinderen, zoals hier lieve NRC-collega Peter de Bruijn.




Mooie zonsondergang.




Collega's Klaas en Ruben missen hun kinderen ook (Al na 1 dag?).




Daar gaat het goede voornemen om deze editie toch wat minder te drinken 's avonds?


Robbert heeft ook een blog geschreven over z'n belevenissen in Cannes. Dat is een soort plog maar dan iets saaier en zonder foto's.

vorige plog | volgende plog


Rechie schreef: Best wel leuk zo'n kijkje achter de schermen.

Martijn schreef: Heel fijn dit!

mama schreef: Interessant en leuk! Mama-