Cannes, het weekend

20.20 uur
Alweer een hyper-exclusieve blik achter de schermen bij het filmfestival van Cannes, in dit gastplog van filmjournalist Robbert-o-wat-heb-ik-het-toch-zwaar-hier-in-de-zon-met-al-die-chique-etentjes-en-sexy-beroemde-mensen-Blokland.


Zaterdag 17 mei 2014



Filmjournalisten zijn soms net mensen: bij alle screenings in de grote zaal (beginnen om 08.30 uur) is er oponthoud door collega's die selfies maken op de beroemde rode loper.




Dit is een beeld van die grote zaal, 3000 stoelen, vanaf het podium bezien. Dit is dus wat alle grote filmsterren zien als ze na een première het applaus in ontvangst nemen. Deze foto is trouwens gemaakt met gevaar voor eigen leven: een seconde later werd ik door een security guard van het podium gesleurd.




Dit zijn de Franse Waldorf en Statler, twee oude mopperende zaalwachten die elke voorstelling de orde moeten bewaken. Ik heb ze in elf jaar tijd nog nooit op een lach kunnen betrappen.




Zo zitten zaalwachten erbij als ze denken dat bezoekers niet kijken.




Rond het festivalpaleis barst het van de 'gewone' mensen die met bordjes en tekeningetjes smeken om kaartjes voor bepaalde screenings. Deze kaartjes zijn zeer schaars - de kans op succes is dan ook heel erg klein. Ik vind ze aandoenlijk en antwoord altijd braaf "désolé" (sorry).




Het staat buiten kijf wie hier vandaag in Cannes weer het coolste shirt aanheeft!!




Net als gisteren trouwens.




Zondag 18 mei 2014



De enige manier om in Cannes je schema up-to-date te houden is door altijd de uitdraai bij je te hebben, zodat je indien nodig flink kunt krassen, strepen en aanvullen. Hier vergelijken collega Jan Pieter Ekker en ik onze plannen, in de hoop allebei geen enkel hoogtepunt te missen vandaag.




De poster van de nieuwe 'Hunger Games'-film. Ben er nog niet over uit of ik hem nou echt mooi vind - ze beginnen allemaal wel erg op elkaar te lijken.




Iedereen die denkt dat het slecht gaat met de filmindustrie: kijk naar deze rij chique boten en think again. Aan boord van deze miljoenenjachten verblijven allemaal sales agents en producenten tijdens Cannes.




Dit is Doreen Boonekamp, de machtigste filmvrouw van Nederland. Zij is de directeur van het Filmfonds, dat de potjes geld van de overheid mag verdelen. Ze is heel content: na jaren van lobbyen is er net een nieuw systeem ingevoerd (cash rebate) dat het aantrekkelijker moet maken voor buitenlandse producenten om in Nederland te gaan draaien.




Wegens succes geprolongeerd in de gastplog: een gastrol voor René Mioch! Dit keer zwaait-ie naar ons vanaf een balkon tegenover het Palais, waar hij een tekstje inspreekt voor een van zijn vele producties over het festival.




Ook de journalistiek is een beroep waarbij je op sommige dagen meer schik hebt dan op andere dagen. Bijvoorbeeld als je tegenover talenten als Sam Claflin ('Finnick' in 'the Hunger Games') komt te zitten. Die je vervolgens met zijn lieve groene ogen indringend aan gaat zitten staren?




Of als Giulio Berruti, de onwaarschijnlijke hunk uit de vrolijke Mamma Mia-kloon 'Walking on Sunshine' (eind juni in de bios) voorstelt om even een selfie met je te maken omdat hij het zo'n leuk gesprek vond (dat is nog eens wat anders dan Ab Zagt zoenen!).




Hij wilde ook best een korte boodschap inspreken voor NOS-anchor woman Fleur Wallenburg (die bij de voorvertoning tijdens de scènes waarin Giulio met ontbloot bovenlijf over het strand huppelde zeer begrijpelijk in katzwijm viel).




Zo zitten we dus meestal tijdens een round table met een man of tien interviews te doen. Vroeger, in de jaren zeventig, ging dat naar verluidt heel anders. Dan bood je Coppola, Pakula of Fonda gewoon een drankje aan op de boulevard en zakte je samen urenlang door. #goeieouwetijd




America Ferrera (bij ons thuis voor altijd 'Ugly Betty') wil op alle vragen openhartig antwoord geven. Maar over het jurkenincident wil ze niet praten (bij de première gisteren kroop er een gestoorde Oekraiënse  journalist onder haar jurk). Als een collega er toch naar vraagt, kijkt ze heel boos.




Dit is een Israëlische collega, en de enige die ik ken die nog cassettebandjes gebruikt om gesprekken op te nemen. Best aandoenlijk. Mocht u nog lege tapes hebben, houdt hij zich aanbevolen!




Niet mijn smaak, maar op verzoek van pr-dame B. dan ook nog maar even een foto van Ryan Reynolds. Aardige man trouwens. Goudeerlijk, ook over zijn vele misstappen en flops.




En als je geluk hebt dan staat er na een lange interviewsessie een copieuze lunch klaar! Maar lang niet altijd. Sommige filmmaatschappijen laten journalisten liever verhongeren.




Elk festival heeft een grote stunt nodig. En deze editie pakten de vrienden van 'The Expendables' flink uit.




Alle zestien hoofdrolspelers (onder wie Stallone, Schwarzenegger, Statham en Ford) werden ingevlogen naar de Côte d'Azur, inclusief twee enorme tanks waarmee ze zondagochtend over de boulevard denderden.




Het kost een paar centen (2 miljoen euro), maar dan heb je ook wat! De foto's verspreidden zich in no-time over Twitter. Missie geslaagd: de hele wereld weet nu dat de film eraan komt. En dat terwijl hij nog niet eens af is.




De persconferentie wordt gesponsord door een duur chocolademerk. Daarom hebben alle acteurs een doos chocolade voor hun neus, voor als ze trek krijgen tijdens het beantwoorden van hun vragen. De enige die de doos (bijna) leegat was Dolph Lundgren. En wat de link is tussen zestien macho spierbundels en bonbons werd mij ook niet echt duidelijk.




Alle Expendables zijn in da house! Jason, Mel, Sly, Schwarzie, Indy, Dolph. En een van de producenten (geloof ik). Die zitten er meestal wel bij maar eigenlijk altijd voor spek en bonen.




Best gênant: na de persco wordt alles door journalisten de tafel gegrist. Naambordjes, waterflesjes... en uiteraard ook de doosjes met chocolade (niet door mij overigens, dat mag niet van mijn strenge personal trainer).




Zeldzaam rustmomentje op Majestic Beach voor de volgende interviewsessie, met acteur Mads Mikkelsen.




Mikkelsen spreken is altijd een feestje. Schaamt zich nergens voor, geeft altijd eerlijk antwoord. En maakt ook doorgaans geweldige films - dan hoef je niet te huichelen als hij vraagt of je genoten hebt (gebeurt vaker dan je zou denken, dat huichelen, omdat het de stemming aan tafel nooit ten goede komt om het nieuwe kindje van de artiest in kwestie onder te gaan pissen).




Soms kan ik gewoon eventjes gelukkig worden van een volstrekt zinloos voorwerp. Zoals een broodschaaltje in de vorm van een wijnfles.




Borrel van distributeur A-Film, zoals die elke dag in grote hoeveelheden plaatsvinden in Cannes. Dit was trouwens een bijzonder geslaagde. Het blauwe shirt is van Volkskrant-collega Bor Beekman en die man met dat betrapte gezicht is KNF-voorzitter Jan Pieter Ekker.




Hollands topoverleg: directeur Frans Westra van Filmcentrum Poelestraat in Groningen en producent Frans van Gestel van Topkapi. Ze halen samen herinneringen op aan 'De Poolse Bruid', nog steeds de grootste Groningse arthousehit ever.  




Eten is in Cannes niet iets dat topprioriteit heeft. Meestal is het een kwestie van even snel een broodje tonijn naar binnen werken.




Soms heb je gelukkig een lieve huisbaas die voor je kookt.




En soms organiseert een bijzonder aardige distributeur een etentje voor alle Nederlandse journalisten in town.  




Het bezoeken van een galapremière is eigenlijk verschrikkelijk. Voordat je naar binnen mag, zit je eerst tientallen minuten in de auto te wachten zodat iedereen even van zijn of haar uitstapmomentje op de rode loper kan genieten (en dit gaat zo dus elke avond twee keer zo hè!).




Het is elke avond een logistieke hel voor de festival-organisatie. Hier betrapte ik directeur Thierry Fremaux even op een stressmomentje.




De hele boulevard is elke avond vergeven van honderden gendarmes in hun beste kostuum. Dat geeft misschien wel een veilig gevoel, maar oogt ook wel een beetje overdreven als ze zo nietsdoend bij elkaar geklit staan.




Ik kan trouwens nooit 's avonds door het uitgestorven Palais lopen zonder aan wijlen Jan Blokker te denken. Die liep hier ooit in de duisternis, na de wereldpremière van 'The man who knew too much' van Hitchcock, de acteur tegen het lijf die in die film de moordenaar speelde en schrok zich lam (hier staat het hele verhaal).




En ik heb helaas ook nooit tijd voor premières als deze, omdat ik continu plogs voor Matijn in elkaar moet sleutelen


(Robbert maakte trouwens voor CJP een blog over dit weekend. Dat is een plog maar dan minder tof en met minder foto's).


vorige plog | volgende plog


Herman Sinnige schreef: Erg leuk inkijkje! Dank hiervoor. Herman

Manuela schreef: Leuk zeg !!! Zo'n plog !!!! Vooral t gedeelte met Giulio Berruti 😍

Neeltje schreef: Holy fuck. Giulio.