Zaterdag 7 juni 2014

23.45 uur


Een appje van Julie, keilief.




Ik kreeg een nieuw t-shirt van Bram, ook keilief.




Gerda liet zich met tegenzin aaien en keek ge´rriteerd. Volgens mij kwam het doordat ze wist dat we weggingen maar volgens Bram kwam het gewoon doordat Gerda een dom rotbeest is.




M'n verkering vindt het volgens mij heerlijk dat hij even niet de verantwoordelijkheid heeft voor "die monsters". Hij liet wel een uitgebreide handleiding achter.

Hier had natuurlijk gewoon moeten staan: "Vier kleine bekertjes dieetvoer per keer, uit de rechterbak." Maar ik zei er niks van want ik was bang dat het in combinatie met de vlak-voor-vertrek-stress zou uitdraaien op ruzie.




In de auto bleek dat Bram de jassen was vergeten maar die hadden we volgens hem "toch eigenlijk niet nodig". Ik ademde even een paar keer diep door m'n neus voor ik terugliep naar huis.




Daar hoopte ik Els en Gerda luid miauwend aan te treffen, verteerd door verdriet vanwege m'n vertrek maar ze keken inmiddels beide ge´rriteerd.




In de auto kregen we alsnog ruzie omdat het me niet verstandig leek auto te rijden met teenslippers aan omdat je volgens mij heel erg dood kunt gaan als die slipper van het gaspedaal schiet of dubbelklapt. Volgens Bram zijn het geen teenslippers maar flipflops en is de verongelukkingskans niet significant groter.




We gaan naar Denemarken en Zweden trouwens. Want Bram mocht de vakantiebestemming kiezen en die had toen net Nils Holgersson gezien. Dat lijkt een ongeloofwaardig verhaal, behalve voor wie Bram kent.




"Mooi hŔ, die bomen?", zei Bram. "Nou, en dit dan straks overal en dan twee weken lang."




Een tussenstop in Borne om spullen te kopen die we waren vergeten (douchegel en deo, onder meer).




Bram en ik vinden van elkaar dat we niet kunnen rijden en daar konden we wel eens gelijk in hebben. Toch liet ik me overhalen tot een autovakantie. Het argument dat ik in de auto voortdurend m'n telefoon en iPad kan opladen, gaf de doorslag.




Er stond een best lange file. Bram dacht dat het daar altijd vast stond, vanwege het metalen bordje boven de weg. Maar volgens mij is dat zo'n bordje dat ze automatisch kunnen laten inklappen.

(Een paar minuten voordat we in de file terechtkwamen, zagen we een auto met het kenteken TE-EF-128. Hebben we geen bewijs van want Bram wilde niet langzamer gaan rijden om een foto te kunnen maken.)




"Leuk!", riep ik, "hier woonde m'n Duitse ex. Die reed dus steeds helemaal vanuit hier naar Almelo."

"Ik was altijd langer onderweg naar jou hoor", zei Bram, "want Tilburg-Enschede duurt zeker twee uur."

Is toch minder romantisch, want Brabant is geen buitenland. Of, nou ja, een beetje.




Tijdens de chauffeurswissel plakte Bram de TomTom aan zijn kant van het raam want ik heb -officieel vastgesteld- geen richtingsgevoel en ook voor het gebruik van een TomTom is een basaal richtingsgevoel noodzakelijk.

M'n verkering pakte er een wegenboek bij. Omdat hij de TomTom graag te slim af is en omdat het het vakantiegevoel vergroot.




Bram luisterde verplicht mee naar NDR 2, Antenne, ffn, DLF en N-Joy ("Schnell informiert, damit euch nichts passiert!"). Ik constateerde dat ze rare processing hebben bij sommige stations: knisperende stemmen waar alle dynamiek uit is gehaald en bijna onhoorbare bedjes.

Bram reageerde met een vage grijns want hij snapt niks van geluid. Had volgens mij niet eens door dat we steeds naar andere zenders hadden zitten luisteren.




M'n verkering verheugde zich heel erg op de gehaktballen, currywursten en schnitzels onderweg. Maar hier verkochten ze alles, behalve gehaktballen, currywursten en schnitzels.




Dus aten we noodgedwongen een broodje traagschuim bij de Subway.




Met wat moeite hield ik het gewoon binnen. Als beloning mocht ik best een appelpunt van het tankstation. Die bleek bevroren maar ik at hem helemaal op. Bram vond dat enorm smerig, wat heel grappig is want hij eet vlees.




"De benzine is hier Úcht veel goedkoper!"




Hip: gehandicapten mogen hier gratis poepen. Toch maar naar het gewone toilet gegaan.




Yup.




"Waar is nou de grens?", vroeg ik.

"Rechts van je", zei Bram.




O, klopt.




"Het is hier Úcht net Nederland", zei Bram.

Inderdaad. Maar dan duurder en tien graden kouder.




Tussenstop in Oldenzaal Ribe. Bij elk gekleurd en/of scheef huis vroeg Bram bezorgd of ik er al wel een foto van had gemaakt.




"Hier aan de kust, de Deense kust."




Het centrum van Boeskoolstad Ribe.




Blijft leuk.




Bram was zwaar teleurgesteld en een beetje boos. "Er staan niet eens Deense koningen en kasteeltjes op! Wat is dit nou voor nepgeld?!". Hij bleef er zeker een kwartier lang boos over. Dat lijkt een ongeloofwaardig verhaal, behalve voor wie Bram kent.




Hier maakte ik een heel goede Borgen-grap maar we kunnen ons niet meer herinneren welke.




M'n hoogbegaafde verkering beheerste het Deens binnen tien minuten. Hier ontdekte hij een storende spelfout.




"Die sjŔp is niet te zuipen", zei Bram. Maar hij dronk het wel op, kokhalzend. Want het kwam van het 'Ribe Bryghus'. Dus dat is leuk. Wie Bram kent, weet dat dit geen lulverhaal is.




Bram at iets met buikspek. Het arme varken had waarschijnlijk maar weinig sit-ups gedaan in z'n korte leven want het mes gleed er heel makkelijk doorheen.




Opnieuw pinnen, bij de drive-in pinautomaat van Holsted. Handig, als ik niet tegen het verkeer was ingereden en dichterbij had geparkeerd.




Bij onze bed and breakfast in Gadbjerg doen ze ook aan noaberschap. Ik ben niet verbaasd, want ik denk hier de hele tijd dat ik Twentenaren hoor praten. Bram ook. Logisch, want het Deens is verwant aan het Nedersaksisch.




Wowsers! Een tafel voor m'n laptop, een zithoek en een stapelbed!




En zes bakken met lego! "Had ik al verteld dat we morgen naar Legoland gaan?"

"Ja Bram, de hele dag."




"Je kunt merken dat jij veel ouder bent dan ik", zei Bram. 'Want ik heb nog dat kinderlijke enthousiasme!"

Vijf minuten later lag hij als een oud mannetje te snurken. Om 22.00 uur.


vorige plog | volgende plog