Maandag 9 juni 2014

23.45 uur


Ik bedacht vier uur lang manieren om m'n slaapplek from hell te verwoesten.




Daarna huilde ik een uurtje. Heel zacht, om Bram niet wakker te maken en om niet de aandacht te trekken van het lallende uitgaanspubliek dat langs ons verlichte raam liep.




Na anderhalf uur dutten ging de straatlamp eindelijk uit. Want toen was het licht.

Bram werd een uurtje later verkwikt wakker en schrok van m'n bloeddoorlopen ogen. "Ga jij maar even douchen", zei die, "dan verzin ik intussen een oplossing."




Ik trilde van frustratie en uitputting. Deze waxinelichthouder gooide ik niet stuk.




"Ik heb een hotel geboekt voor komende nacht", zei Bram.

"Fijn", gromde ik, "maar wat zeggen we dan tegen die jongen?"

Dat wist Bram ook niet.

"Kijk", zei ik, "als we bij hem klagen dan probeert hij het meteen op te lossen, want hij is heel aardig enzo. Dan zijn we eigenlijk wel verplicht om nog een nacht te blijven slapen. En dat bed wordt sowieso niet beter."

We kozen voor de laffe oplossing: de jongen sliep gelukkig nog, dus schreef Bram een briefje waarin stond dat we vanwege omstandigheden eerder weggingen. Wat feitelijk juist was.




Ik was het liefst meteen vertrokken uit Kopenhagen om te voorkomen dat we die jongen van het huis zouden tegenkomen. Maar Bram wilde nog van alles bekijken en ik tolde van de slaap dus ik stribbelde niet tegen.




"Kijk", zei Bram, "dit is Sint Nicolaas. Dat kun je zien want hij heeft een schip in z'n hand en hij was de beschermheilige van zeelui. Zeg, let je wel een beetje op?"

"Sorry, ik ben een beetje moe", zei ik.




"Weet je wat jij moet doen?", zei Bram, "de Rundetårn beklimmen. Daarna ben je klaarwakker!"




Ik stamelde iets over struikelen en traplopen maar Bram riep enthousiast dat dat nou het mooie was: er waren daar geen trappen.




"Je bent er niet echt bij met je hoofd hè?", klonk het streng. "Dit was dus een kerk. Ik lees de info wel even voor."




"Hé wat leuk, een hoedjestentoonstelling, gewoon in de Rundetårn!"




"Mij staat eigenlijk ook alles hè?"




"Kijk eens naar buiten: die vlag heeft twee punten. Dat is de Splitflaget, de staatsvlag. En nou denk jij natuurlijk: "Is dat niet de vlag van de marine?" Had gekund, want die heeft ook punten maar die is donkerder rood.

Wat kijk je moeilijk trouwens. Het valt toch alles mee? Ik bedoel: er zijn hier in elk geval geen trappen."




"O, toch. Maar goed, het is er maar één."




"O. En deze."




"Kijk, daar ligt Zweden. Dat snap jij niet maar ik leg het toch maar gewoon even uit."




"Wel een beetje doorlopen schatje, anders missen we de wisseling van de wacht."




"Mag ik je camera? Dan maak ik even een foto van de koninklijke vlag. Die is heel mooi want daar staat een wapenschild op. De Deense vlag heet trouwens Dannebrog. Maar dat wist je natuurlijk al, want dat weet iedereen."




"We moeten een beetje hollen", zei Bram, "want anders zijn we te laat voor de rondleiding. En die wil ik niet missen want daar heb ik maanden geleden al voor gereserveerd."




"Weet je trouwens al waar we zijn?"




"Ja", zei ik, "op de set van Borgen." Bram rekende het goed.




"O, we hadden eigenlijk niet hoeven rennen", zei m'n verkering, "want ik hoor net van dat mannetje dat de rondleiding pas over een kwartier is."




"Dit is dus niet alleen de set van Borgen maar ook echt het parlement", zei Bram. "Ik meld het nog maar even, voor de zekerheid."




"Schiet je wel op? O ja, er zijn trappen. Maar dat zijn er maar een paar, geloof ik."




De rondleiding werd gegeven door een grappige hoge ambtenaar, die het erbij deed. Als hobby.




Lijkt heel erg op onze Eerste Kamer, vind ik.




Het kunstwerk achter de voorzittersstoel was een cadeautje van de plaatselijke bierbrouwer. Onze rondleider noemde het "een grappig werkje". Want, zei hij: "Met dat kunstwerk op de achtergrond lijkt de parlementsvoorzitter op Sauron uit Lord of the Rings".




"Elke parlementsvoorzitter laat een portret van zichzelf maken. Kijk, dat is de huidige chef van de NAVO, Anders Fogh Rasmussen."




"Die houdt blijkbaar van James Bond-films."




Vlak naast de parlementszaal zitten de parlementsstylist en de parlementskapper. Chic.




"Kijk, deze plek zit in de leader van Borgen. Dit is waar Birgitte Nyborg aan komt rijden in de auto."




Naast het parlementsgebouw lag een mevrouw te zonnen. Ik was nog steeds heel brak maar ik mocht van Bram niet naast haar gaan liggen.




"Dit is Tivoli. Een soort Efteling maar dan natuurlijk minder mooi."




"Ja schatje, ik weet dat je moe bent", zei Bram, "en ik wil best ergens gaan zitten maar dan wel op een leuk terrasje. Wacht jij hier maar even."




"Nou, ik zag net een leuk terrasje, maar dat is het toch niet helemaal. Maak jij maar even wat foto's van dit paleisje, dan zoek ik even verder."




Bram vond dat hij de perfecte attractie voor mij had gevonden om uit te rusten, "want hier kun je even zitten en je ziet ook nog eens wat van de omgeving."

"Wat dan?", mompelde ik. "Want ik ben een beetje misselijk van de slaap."




"Tadaa!", riep Bram. "We gaan in de op een na oudste achtbaan ter wereld. Maar die gaat toch nog best hard!"




Ik vond m'n overenthousiaste verkering ineens heel lief, met z'n guitige oogjes en jongetjesachtige grijns. Kwam vast door m'n slaaptekort.




Tivoli staat in onze TomTom. Vindt Bram tof.




Hier waren we bijna in Zweden.




Hier waren we in Zweden, net over de grens.




De mevrouw van het hotel was heel vriendelijk.




Onze hotelkamer leek op een ruimte in een internaat uit de jaren 70. Maar alles was schoon en we hadden ons eigen toilet dus ik was heel tevreden.




"Er zit een bult aan je enkel!"

Bram loves stating the obvious.

"Eigen schuld", vond hij, "moet je het maar eens wat rustiger aan doen."




Daarna haalde hij twee flesjes cola voor me.




Ik wilde niets liever dan wegzakken in een diep coma maar dat vond Bram zonde, "want anders hadden we net zo goed thuis kunnen blijven. Bovendien komen we zo ook nog eens onder de mensen."




Er was verder helemaal niemand, afgezien van de bediening. "Ja duh", zei Bram, "natuurlijk is het rustig want het echte hoogseizoen moet nog beginnen, dat had ik je zo wel kunnen vertellen."




Bram had iets met haringen erin want daar hebben ze er hier toch genoeg van.




Ik nam uiteraard iets zonder kadavers.




Wat Bram hier vertelde, weet ik niet meer. Toen dutte ik al. Waarschijnlijk was het iets wat ik toch niet snapte maar wat hij toch wel gewoon even wilde uitleggen omdat dat leuk was.




"We zijn niet echt onder de mensen gekomen", constateerde ik.




Bram snapte dat ik hiervan een foto wilde maken.




Maar hij bleef wel in de auto zitten, "want ik ben ineens afgrijselijk moe."


vorige plog | volgende plog


Marlies schreef: Hij is toch erg lief voor je. Je toch door de dag heen gesleept ondanks dat je niet geslapen hebt. Veel plezier in Zweden

Leonie schreef: Fan!

Els schreef: gezellig te lezen . Welterusten voor de rest.