Dinsdag 10 juni 2014

23.45 uur


Ik liep piemelnaakt naar de douche.

"Vroeger vond je me zo aantrekkelijk dat je altijd fiet-fieuw riep, als ik bloot voorbijliep", zei ik.

Het was even stil.

"O ja", zei Bram, "dat kan ik me nog wel herinneren."

Want mijn verkering weet nooit wanneer hij een sociaal gewenst antwoord moet geven.




Hier probeert Bram vergeefs en tevens alsook tegelijkertijd scheldend het haperende rolgordijn omhoog te krijgen. Mocht eigenlijk niet op de foto.




Onze hotelkamer zag er volgens Bram uit als een instellingsruimte uit de jaren 70. Ik vond het wel knus want we hadden gewoon onze eigen kookplaat en koffiezetapparaat!




Ook hip: een toegangstelefoon met een mysterieuze schakelaar. Ik had kunnen uitzoeken waar die voor diende maar ik vond het veel leuker om zelf iets te verzinnen.

Bijvoorbeeld dat het een extreme stroombesparingsmaatregel was, dus dat je de telefoon moest uitzetten als je hem had gebruikt. Wat heel onpraktisch zou zijn, want dan hoorde je het natuurlijk niet als er iemand aanbelde. Maar goed, dan kon je natuurlijk met iedereen afspreken dat ze eerst even zouden aankloppen en dat je dan daarna de toegangstelefoon zou aanzetten.

Ik geef toe dat het niet een heel voor de hand liggende optie is.

Dikke kans dat dit gewoon een tbs-instelling was, waar mensen konden worden afgeluisterd als ze iemand binnenlieten. Mits de schakelaar was omgezet, natuurlijk.




Ik vond het zeer sympathiek dat de hotelleiding de kamer had voorzien van een iPhone-oplader maar volgens Bram was het snoertje gewoon per ongeluk achtergelaten door een andere hotelgast.




Ook de voordeur zag er instellingsachtig uit.




De binnenplaats ademde een meer industriŽle uitstraling.




De receptie fungeerde ook als restaurant. En andersom.




Ik had heel erg zin om uitgebreid te bedenken waar het gat in de muur voor diende (een doorgeefluik voor mensen met dwerggroei?) maar volgens Bram hadden we haast.




Een Bravilor koffiezetapparaat. Altijd +1.




Er was van alles precies genoeg en ze hadden kruisbessenjam, dus Bram vond het sowieso geweldig.




Het zitgedeelte van het restaurant kenmerkte zich door een eclectische stijl.




"Ik doe wel even net of ik de krant lees want dan ziet iedereen die die foto bekijkt hoe warm het hier is!"




"Kijk", zei Bram, "de naam van dat dorpje wordt op de foto in het Deens gespeld. Heeft er waarschijnlijk mee te maken dat dit gebied tot de achttiende eeuw van Denemarken was."

"Ja", zei ik, "de hoteleigenaresse had waarschijnlijk liever in Denemarken gewoond dus daarom heeft ze die foto met die oude Deense naam opgehangen."

Vond Bram niet logisch, "want op het bordje eronder heeft ze de naam in het Zweeds gespeld en ze klinkt ook heel Zweeds."




We moesten nogal haasten want Bram had wederom een strakke planning gemaakt.




"Ik zou het helemaal niet erg vinden als je iets te hard zou rijden", zei m'n verkering, "want het kasteel gaat al om 16.00 uur dicht."




Na tweeŽneenhalf uur racen, zes bijna-ongelukken en ťťn bijna-doodervaring was het tijd voor een stop, vond Bram. Ik dacht dat we vanwege de haast even snel een broodje zouden kopen bij een tankstation. Maar dat vond Bram zonde, "want we zijn nu in Karlskrona, een stadje dat in z'n geheel op de wereld-erfgoedlijst staat."




Het duurde even voordat m'n verkering het volgens hem perfecte terras had gevonden. "Wat lijk je opgefokt", zei die, terwijl ik hijgend probeerde m'n kalmte te bewaren.




Ik můest van m'n verkering echt even mee naar binnen want ze hadden er geweldige delicatessen.




En of ik ook even een foto wilde maken van het geweldige buffet. Daarna holden we naar de auto.

"We moeten nu wel echt opschieten", zei Bram streng, "want anders komen we nog veel later aan bij het kasteel."




Bram vond het kasteel in Kalmar leuk omdat het er uitzag als de kastelen die hij als kind altijd tekende. Ik vond het kasteel leuk omdat het een verbaasd gezicht had.




"Ja, ho! Ik wil er ook bij op hoor!"




"De onderkant van Zweden was dus vroeger van Denemarken. Dat snap jij natuurlijk niet, ook al heb ik dat vanochtend nog verteld, maar ik leg het toch maar even uit want dat vind ik leuk."




In ScandinaviŽ hadden ze in de 17de eeuw al hipsters.




"De tekening van Nederland klopt niet", zei Bram. "Ik leg het toch maar even uit, ook al snap je het niet."




Ik keek blijkbaar verlekkerd naar dit fraaie stukje ministeck-avant-la-lettre want Bram zei: "Nee, schatje, ik weet wat je wilt gaan zeggen maar wij laten niet zo'n mozaÔek aanbrengen in de badkamer. Echt niet." Jammer.




"Zie", zei m'n verkering, "de mensen waren toen veel kleiner. Dus jij had toen ook best ridder kunnen worden."

"Ja tuurlijk", zei ik, "als ik sportiever, jonger, slanker en valide was geweest."

"Klopt", zei Bram. Want mijn verkering weet nooit wanneer hij een sociaal gewenst antwoord moet geven.




Bram wilde heel graag weten wie deze vrouw was en ik wilde heel graag weten waarom de schilder haar had voorzien van een vlassnorretje, maar dat stond nergens.

Misschien was een vlassnorretje destijds juist heel hip, net als een mollig postuur. Of ze wilde met haar snorretje een statement maken in haar door mannen gedomineerde omgeving. Of ze hadden toen nog geen scheermesjes voor vrouwen.




"Er staat gewoon een zwaan met veren op tafel", riep ik vol afschuw.

"Ja", zei Bram, "dat was toen. Maar laten we doorlopen want ik krijg hier gigantische honger van."




In Zweden hadden ze in de 17de eeuw al open haarden op stroom.




Alweer een vlassnorretje.




Ons hotel in Kalmar. En een leuke jongen.




We vonden al vrij snel een terras dat aan de eisen van m'n verkering voldeed. We pakten nog net het laatste restje zon mee, er waren precies genoeg hippe mensen, ze hadden er geweldig lokaal bier en de hapjes waren er perfect.




"Drink dit biertje maar even snel op', zei Bram, "want ik weet dat je last hebt van je voeten, maar ik wil toch nog even verderop kijken voor het diner. Misschien dat er een nůg leuker terras is."

Dat bleek niet het geval. En toen we na ruim een half uur rondlopen met schreeuwende honger terugliepen naar het toffe terras, was alles daar bezet.

(Volgens Bram hoef ik in m'n plogs geen melding te maken van elke ruzie. Dus hoe dit afliep, mogen jullie helemaal zelf bedenken.)


vorige plog | volgende plog


Rechie schreef: Ik geloof dat dit weer een van jullie leukste vakanties is. zo gezellig en ontspannen!!

Domien schreef: Waarom heeft Bram onderweg van het kasteel naar het terras een ander shirt aangetrokken?!