Donderdag 12 juni 2014

22.22 uur


De ontbijtruimte van onze B&B in Vadstena zag eruit als de natte droom van elke Libelle- en Margriet-stylist.




De eigenaresse had eitjes voor ons gekookt en broodjes gebakken.




En groente gesneden en alles. We aten met tegenzin een paar plakjes van het groenvoer, anders was het zielig.




Bram mocht van mij niet het hele potje met zelfgemaakte duindoornjam op brood smeren, anders was het zielig.




Het was heerlijk weer.




Schrijver dezes zat binnen te werken aan een plog. Want daar was een stopcontact. En ik houd niet van buiten zijn. Dat is voor dieren, vind ik.




Zie.




Uiteindelijk toch maar naar buiten, want ik werd gek van de stem van m'n vader in m'n hoofd: "Het is het mooiste weer van de wereld en jij zit binnen?!"




Bram las naar eigen zeggen vakantieliteratuur. Dit gaat over het aantal moorden in Engeland van 1200 tot 2000. Toch is het volgens m'n verkering een verre van deprimerend boek, want de conclusie van de auteur is, dat -anders dan veel mensen denken- de wereld een steeds veiliger plek wordt.




We zaten op zes meter afstand van elkaar, want ik zit bij voorkeur in de schaduw. Dat lijkt het meest op binnen.

"Kijk", zei Bram, "de zon staat hier lager omdat we dichter bij de pool zitten. Maar dat had je zelf natuurlijk ook al bedacht. En zo niet, dan vind ik je nog steeds leuk hoor."




"Wow! Een rijkstelefooncel!" Bram vindt alles tof waar een vlag, een rijkslogo of kroontjes op staan.

"Ik ga er wel even in staan. Dan kun je daar een foto van maken."




"Sta ik er een beetje leuk op?"




"Kijk, hier waren we gisteren, in Gränna. Niet dat jij dat snapt, maar ik leg het toch maar even uit."




Kantoorboekhandels zijn een verplichte stop.




Want ik verzamel buitenlandse kwitantieboekjes. M'n verkering vindt dat gek genoeg helemaal niet gek.

Deze was volgens hem wel te duur. Vond ik ook: omgerekend ruim 11 euro.




Deze kostte maar de helft en was ook nog eens toffer.




Daarna wilde ik hier lunchen, maar Bram wilde nog even verder kijken want die hoorde de stem van z'n vader in z'n hoofd roepen: "Zeg gaoperd, je gaat toch niet op de eerste de beste uitgestorven plek zitten als je ook nog eerst een stuk of 15 andere plekken kunt bekijken?"




"Hmmm", deed Bram, "hier is het ook niet bepaald druk."




Toen we weer langs de eerste plek kwamen, zag Bram dat het een konditori was en dat er veel mensen binnen stonden. "Dus dan zal het toch wel goed zijn."




"Bestel voor mij maar een kanelbulle", zei ik. Maar ik mocht van Bram pas een keuze maken nadat de mevrouw van de bakkerij had uitgelegd wat ze allemaal nog meer hadden.




"Perfect dit! Toch maar goed dat ik geen genoegen neem met de eerste de beste plek hè?", zei Bram bloedserieus.




Hij kreeg geen antwoord. Ik was te druk met het naar binnen proppen van m'n kanelbulle want ik wilde weg. Het stikte er van de musjes dus m'n ornithofobie vlamde weer op.




"Dertig euro is op zich wel veel voor een blik natuurlijk", mompelde ik. "En ik gebruik het waarschijnlijk nooit."




Ik moest het van Bram toch kopen, "want anders krijg je spijt en blijf je er de rest van de vakantie over zeiken." Love him.




"Kijk, zo vind ik musjes best wel okay, eigenlijk", zei ik.

Dat vond Bram een stomme opmerking. Wat raar is, want hij eet kip en andere dieren.




Dit soort kleren wordt overal verkocht. De 'moeder van Annika-look' is blijkbaar hip hier.




Een renaissancekasteel.




"Jihaa!"




Bram wilde er niet naar binnen. "Volgens m'n boekje is het niet veel bijzonders. Dus maak er nog maar even snel een foto van, dan kunnen we verder."




"Joehoe, hier ben ik!"




"Even geen foto maken nu, want ik ben aan het plassen."




Bram had geen oog voor het mooie uitzicht vanaf de Omsberg. Die keek in z'n gids want er waren heel veel dingen die hij nog niet kon afvinken.




"Dit is dus echt ruk hè?", zei ik.

"Klopt", klonk het droogjes. Want m'n verkering snapt geen simpele grapjes.




"Ik wijs toch gewoon even aan waar we zijn. Doe maar net of je het snapt."




Ik hoefde van m'n verkering de bordjes niet te lezen. "Want ik weet alles al, dus luister maar gewoon naar mij. Dit is bijvoorbeeld het futhark-alfabet, genoemd naar de eerste letters van het runenschrift."




"Kijk", riep ik enthousiast, "dit is een vierde naamval." Bram grijnsde trots: ik was toch slimmer dan hij dacht.




Door mijn funny walk en Brams enthousiasme lopen we geregeld op vele meters afstand van elkaar.




Dit is 'Rökstenen', een runensteen met een tekst waarvan de betekenis nooit ontcijferd is.

"Zo moeilijk kan het toch niet zijn?", mompelde Bram.




Onderweg werd ik de auto uit gejaagd om een foto te maken, "want dit is precies het huis van Nils Holgersson."




Verderop wilde ik zelf uit de auto want alles zag eruit als een ansichtkaart.




"Dit wordt m'n nieuwe Facebook-cover", riep ik. Bram hoorde het niet.




Die zat in de auto een strakke planning te maken voor de volgende dag.

"Je bent steeds alleen maar bezig met het volgende punt op je lijstje", zei ik. "Geniet nou eens van het hier en nu. Van het moment zelf".

"Op dit moment wil ik heel graag naar het volgende punt op ons lijstje", zei Bram. "Dus stap nou maar in, want we zijn nog lang niet klaar."




"Kijk, dit zijn de kloosterruïnes van Alvastra. En dat gebouw waar we nu tegenaan kijken, dat is dit ding op de maquette. Ja, dat snap jij niet. Knik nou maar gewoon."




"Stom eigenlijk, dat er vroeger nooit daken op gebouwen zaten", zei ik.

Bram rolde met z'n ogen: m'n verkering concludeerde dat ik toch dommer was dan hij dacht. Want Bram snapt geen simpele grapjes.




"Vind je het goed als ik hier even wacht?", zei ik toen we bij de heuveltop Hjässan stonden. "Want het is hier echt te steil voor mij."

Vond Bram prima. Stiekem ook omdat het een stuk sneller gaat zonder mij, denk ik.




"Wat leuk", zei ik, 'je genoot even van het moment zelf, want je huppelde."

"Onzin', zei Bram, "ik huppelde niet, ik viel steeds een beetje."




Een mousserende wijn heet hier 'bubbel'. Moest van Bram per se op de foto.




Hier dacht Bram even niet aan de planning.




"Niet zo vies kijken, ze zijn nou toch al dood."




Bram had ineens ook een hekel aan vogels want onze hele auto was ondergescheten.




Ik vond dat we naar een wasstraat moesten want ik doe heel graag boodschappen en andere gewone dingen op vakantie. Omdat die in het buitenland vaak net iets anders gaan. En ik ben graag Zweed onder de Zweden.




"Dit gaat bij ons precies zo hoor", zei Bram.




Ik was heel druk bezig met het genieten van m'n nieuwe trommel. Maar volgens Bram had ik daar geen tijd voor, "want je moet nog een plog maken, anders hebben we al die uitjes en foto's voor niks gemaakt."

Ik zei dat ik geen kunst kon creëren op commando en dat Bram me dus niet onder druk moest zetten.

"Prima", zei m'n verkering, "als je maar opschiet want het is al bijna 21.30 uur!"




"Ik snap wel dat jij overal wat meer tijd en aanmoediging voor nodig hebt hoor", riep Bram vanuit de slaapkamer. "Want je bent niet alleen gehandicapt maar ook nog eens vier jaar ouder. Ik bruis nog van de jeugdige energie."




Een paar minuten later klonk een diep gesnurk. Af en toe hoorde ik hem iets mompelen over een kasteeltje.


vorige plog | volgende plog


Lurker schreef: Je plogs zijn zo hilarisch. Ik barst vaker wel dan niet hardop in lachen uit. Dank voor dat. Toch weer ff n dingetje: als ik via de ipad naar je site ga dan staan daar je plogs tm 9 juni. Door onder op volgende te klikken kom ik tm 11 juni. En door iets in de url te verandren kom ik nog tot deze. En ik heb een vermoeden dat dit niet je laatste plog is. Hopelijk.....

BasB schreef: Dat zijn geen kwitantieboekjes hoor ;-). Een boekje voor het bijhouden van lidmaatschappen, waarbij je direct een lidmaatschapskaart afgeeft, en een mededelingenboekje ;-)