Zaterdag 2 augustus 2014

22.22 uur


Boos kijken hielp niet.




Dus begon Els zielig te miauwen. Opportunistisch rotbeest.




Ik werd op Radio Oost kort geïnterviewd over Arijan van Bavel (Adje), die over zichzelf werd geïnterviewd.

Want ik ken Arijan een beetje: ik presenteerde een paar keer een programma met hem. Destijds zei ik op de radio dat zelfs de wachtruimte van een crematorium gezelliger was dan de Waarbeek. Maanden later las ik ergens dat hij daar de baas is.




Het was een telefonisch interviewtje. Niemand zag me, dus dat kon prima met alleen m'n onderbroek aan.




Toch niet, voelt raar.




Bram kan dat wel. Die voerde naakt overleg met een collega over een patiënt. Hij vindt het kinderachtig dat ik kleren aan wil hebben als ik met iemand bel. "Maar goed, ik sta wat volwassener in het leven dan jij."




Tuurlijk.




"Waarom vindt die poes mij niet leuk?", zei Bram, terwijl hij Gerda uit haar mandje pestte. Het klonk verongelijkt. Geen spoortje ironie.

"Geen idee", zei ik.




Ze hadden goeie deals in de medischehulpmiddelenwinkel.

Ik kocht er een jantje, een reteduur kussentje dat ik onder m'n arm kan leggen en dat ik waarschijnlijk net zo goed bij de Xenos had kunnen kopen. Heb ik geen foto van, want dat ding moest besteld worden.




De verkoopster wist heel veel van rolstoelen. Handig, want ik moet er een.




Echt waar. Ik heb er laatst al les in gehad. Want volgens de ergotherapeut en de revalidatie-arts en de fysiotherapeut is dat handig. Voor heel soms. Bijvoorbeeld als m'n verkering weer eens 17 steden in 15 dagen met me wil bekijken.




Er was blijkbaar iets ergs gebeurd maar Bram wilde niet stoppen om mij m'n journalistieke plicht te laten doen want hij had haast.




Hij ging een weekendje naar Gwen en Nicholas in Enschede. Ik bleef thuis want de botox in m'n been en arm is uitgewerkt dus ik loop nog moeilijker dan Lucille Werner.




"Heel goed dat je eindelijk eens naar je lichaam luistert", zei m'n verkering. "En rust nou gewoon eens uit. Nou, daag schatje! Je hoeft trouwens geen boodschappen te doen want we hebben alles al in huis."




Dus kocht ik alleen waar ik zin in had. De beste kant-en-klaar-maaltijd ooit. Vegetarisch maar toch lekker en de opbrengst gaat naar een goed doel.




En een kaascroissant. Lust Gerda niet.




O, toch wel.




Bram had ongelijk. We hadden niet alles in huis. Gelukkig waren er nog papieren zakdoekjes.




Het brood was ook niet bepaald dagvers. Dit is de minst walgelijke foto die ik ervan kon maken. Aan de achterkant zat grijs haar en geel vocht. Gelukkig lag er nog een Snickers in de kast.




Toen ik m'n handen wilde wassen, bleek de handzeep op. Gelukkig hadden we een navulling.




Het pompje paste er niet op.




Want de opening van de navulling was kleiner. Vond ik niet heel logisch.




Net toen ik dacht dat het niet enerverender kon, begon het keihard te regenen.




Gerda snapte er geen zak van. Die denkt dat het raam een grote flatscreen is want die komt nooit buiten.




Ze baalde behoorlijk van de beeldstoring. Ik zei dat het beeld sneeuwde. Dat woordgrapje snapte ze niet. Logisch. Ze is nog maar 5 dus die is opgegroeid met digitale tv.




Daarna was ik weer op de radio, bij Omroep Brabant. Omdat ik een soort-van-beroemd ben en een soort-van-Brabander.




Ik zei niet dat ik de hele dag kwaad was vanwege die rolstoel omdat ik nog liever doodga dan dat ik in zo'n ding kruip. Want tijdens De Derde Helft moet het vooral gezellig zijn.




Dus ik herhaalde gewoon m'n verhaal over Adje en ik maakte wat grapjes over Roy Donders en over m'n filmpje dat ineens overal op het interweb stond, over m'n nichtje van 4 dat het Willem II-lied zong. Het was best grappig. Vond de presentator ook want die lachte, ook toen de schuif al dichtstond.




Ik viel maar één keer van de trap. Maar dat kwam mede door Gerda.




Deze re-enactment pics waren makkelijk te maken, want Gerda slalomt standaard om m'n benen heen als ik probeer trap te lopen.




Het was best lekker in bad. En er zat een speciale waterdichte hoes om m'n iPad, dus ik kon gewoon twitteren en alles.




De foto's werden niet per se scherper door het plastic voor de lens. Maar goed, het was verder zo relaxed dat ik me afvroeg waarom ik bijna nooit in bad ga.




Toen ik bij het opstaan uitgleed, m'n hoofd stootte en op m'n buik in het water werd gesmakt met 'n armen naast me als een zeehondje wist ik ineens weer waarom ik bijna nooit in bad ga. De poezen sloegen er niet op aan. Die zijn de lachbuien gevolgd door gevloek wel gewend.




Gerda vond het extreem vervelend dat ik toekeek bij haar sit-ups. Ze hield er trouwens al na twee side crunches mee op.




Ik was ineens heel bang dat Bram in de bruisende binnenstad van Enschede een slimme en superlekkere jongen zou tegenkomen. Dat is hem immers zes jaar geleden ook al eens overkomen.

En dat die jongen dan niet soms in een rolstoel hoefde en dat die wel 'the Elder Scrolls' leuk vond. Maar ik was al snel gerustgesteld.




Tot slot beleefde ik een lange, droom- en spasmevrije slaap. Met dank aan de uitvinder van benzodiazepinen en Koninklijke Grolsch N.V.


vorige plog | volgende plog


Rechie schreef: Beste plog ever.... huilen van het lachen. Gelukkig had je nog zeep (vanwege de zakdoekjes)

Els schreef: Nou Heftig, maar jou kennende, maak je daar ook weer eens iets positiefs van. Voor Bram ook zwaar hoor. Ik kan het weten heb 1,5 jaar mijn Bertje in rolstoel door B'dorp geduwd. Kan je vertellen geen stoep is glad.