Woensdag 6 augustus 2014

23.23 uur


M'n verkering zette me af bij het revalidatiecentrum.




Bij de paramedische dienst. Dat klinkt interessant maar het betekent gewoon dat er geen echte artsen werken, alleen fysiotherapeuten enzo.




Er is een prikkelarme wachtkamer, met een deur. Ik kreeg het al benauwd bij de gedachte dus ik ging in de onrustige wachtkamer zitten.




De behandeling bij de fysiotherapeut duurde een uur en was vrij simpel: ik moest op bed gaan liggen met een kussen onder m'n hoofd. Om de beste, pijnvrije slaaphouding te vinden. Love him.




Op weg naar de ergotherapeut raakte ik verdwaald. Deze foto maakte ik eigenlijk niet voor m'n plog maar om te kunnen bijhouden waar ik al was geweest. Want ik loop door m'n totale gebrek aan richtingsgevoel vaak ongemerkt rondjes.




(Volgens Bram liep ik ook hier rondjes want dit is dezelfde gang, maar dan vijf minuten later. Ik zie dat dus niet.)

Onderweg kwam ik de ergotherapeut tegen. "Ja", zei ze, "ik ken jou een beetje, dus ik dacht: ik zoek hem wel even op, want die zal wel ergens door het pand zwalken." Love her.




We zochten een rolstoel uit, voor vakanties enzo. Ik deed net of ik dat heel gewoon vond.




Vervolgens liep ik zonder te verdwalen naar de artsenafdeling.




Hier wordt het schoenenspreekuur gehouden.

Dat betekent dat een revalidatie-arts en een schoenmaker die zelf Italiaanse merkschoenen dragen jou uitleggen dat je echt niet voor gek loopt op -excusez le mot- orthopedische mongolenschoenen.




Mja.

Ik werd om een heel andere reden heel erg boos op de revalidatie-arts. Die schrok daar best van. Ik ook, maar toen was het al te laat: ik kon niet meer stoppen. Het enige wat ik me er duidelijk van herinner, is dat ik aan het eind van m'n kanonnade riep: "Daar KAK ik op!!"




Ik was nog steeds opgefokt toen ik aankwam bij de psycholoog. Die vond het goed dat ik voor mezelf was opgekomen. "Je vindt het sowieso moeilijk om iets voor jezelf te vragen", zei ze. "En volgens mij ben je ook niet goed in duidelijk nee zeggen. Toch?"

"Eh, ja...", mompelde ik, "nou ja, zo stellig zou ik het nou ook weer niet willen zeggen."

Daar moest de psycholoog best hard om lachen. Love her.




Ik was geïntrigeerd door de termen 'Proefwoning' en 'Ruimte voor Stilte'. Dus hier was ik even vergeten dat ik kwaad was op de dokter.




Hier was ik wel weer kwaad.




Hier nog steeds.




Hier niet meer, want toen was ik op m'n werk.




"Waarom maak je een foto van mij?", vroeg Gijs. Z'n microfoon stond aan dus het was ook op de radio.

"Nou", zei ik, "ik zag je net op tv en toen was je heel lelijk."

Ik bedoelde eigenlijk te zeggen dat hij in het echt veel knapper is maar ik ben niet goed in complimentjes.




Kijk.




I rest my case.




Het was woensdag, dus ik mocht best een appelflap.




De jongen van de broodjes is best knap en ik had nog best honger. Dus dat kwam mooi uit.




Het was woensdag, dus ik mocht best een tosti.




Daarna zag ik een ouwe bekende.




Een hele ouwe. Want die komt blijkbaar nog uit de tijd van de vinylplaatjes: "Tol Hansse! Die had ik ook!"




Hier riep producer Nathan: "Yes!". Want hij wist dat hij op m'n plog zou komen en hij leest m'n plog altijd.




"Ik kom op Matijns plog", zei hij tegen de dj. "Die lees ik altijd."




"O", zei dj Bart blasé, "daar stond ik een paar dagen geleden al op."




Nathan gooide een heel lang snoer door het raam want hij wilde iets op de radio vertellen terwijl hij buiten stond. "Pas jij wel door dat raam?", vroeg ik serieus.




Daar moest Nathan heel hard om lachen. Want die dacht dat ik een grapje maakte. Daarna liep hij door een deur, een paar meter verderop.

Was nooit in mij opgekomen. Ik was echt door het raam gekropen als ik hem was.




Nathan moest op de radio vertellen hoe warm het buiten was.




Hij liep terug, want ze draaiden eerst nog een plaatje. Ik bleef zitten wachten want ik wilde een actiefoto van hem maken. En ik was bang dat ik het in m'n eentje niet zou kunnen terugvinden.




"Het is 21 graden! Dus de Bikinilijn kan open!", riep Nathan. Dat was alles. Daarna moest hij het snoer weer oprollen en knoppen omzetten en naar binnen.




Het laatste nieuws. Voor mij althans, want ik ging naar huis.




Een boodschap van schrijver dezes in het montagesysteem, voor collega Carmen.




Ik kijk al een paar jaar tegen deze plant aan. Hier had ik pas door dat hij nep is.




Die verrekte deur wilde natuurlijk weer niet meteen op slot. Duurde vier minuten. Wel een persoonlijk record.




M'n zwager was jarig. Ik was eigenlijk te brak voor een feestje, maar Bram haalde me over met het argument dat het mooi plogmateriaal zou opleveren.




Ik had m'n spalk om want m'n arm ging steeds een beetje uit de kom.

"Ik ben eigenlijk best een kneus", zei ik. "Klopt", zei Bram.




"Oeh!", deed m'n verkering. Want die is Brabander dus die geniet al van alleen het idee van lekker eten en drinken.

Het kwam goed uit dat we iets te vroeg waren want Bram doet altijd erg lang over het kiezen van een maaltijd.




Al na een kwartier had hij een definitieve keuze gemaakt, na lang en hardop wikken en wegen.




De vrouw van Krijn zat nog niet eens toen wij hem het eerste cadeautje al gaven. Cadeautjes kunnen niet wachten, vinden wij.




Hij vond het een leuk boek, geloof ik.




Krijn kreeg ook loombandjes. Want Bram kan aanbiedingen bij de kassa niet weerstaan.




Er zat gelukkig een uitgebreid boekwerk bij.




Hier had Dominque net Krijn versierd. Beetje laat, vind ik. Want ze is al maanden zwanger van hem.




Bram is niet goed in small talk. Gelukkig kon hij met iemand over z'n werk praten. Want de mejuffrouw naast hem is ook arts. Voor kleine huisdieren.

De conclusie van het lange gesprek was dat haar behandeling van honden en katten verbazingwekkend weinig verschilt van Brams behandeling van mensenpatiënten. Maar misschien zegt dat wel vooral iets over Bram.




"Hmmm", zei Bram, "ik had toch die andere burger moeten nemen."




Mijn burger gleed steeds uit z'n broodje want ik gebruikte maar één hand.




Dat heeft ook voordelen: op het toilet hoefde ik maar één hand te wassen. Ja, dat kan. Echt.




De papierenhanddoekautomaat deed het niet. Ik zag nergens papier.




Er piepte iets en er ging een lampje aan.




Hier viel ik naar achteren van schrik.




Papierenhanddoekdispenser met sensor. Chic.




De katten zijn geloof ik wel een beetje klaar met m'n jankverhalen over het revalidatiecentrum. Hier probeerde Gerda interesse te veinzen door gebruikmaking van een open luisterhouding.




Els deed niet eens moeite. Snap ik wel. Die heeft maar drie pootjes dus die vindt dat ik niet moet zeiken.


vorige plog | volgende plog


Sarah schreef: Herkenbaar dat van die orthopedische schoenen. Gelukkig snapt mijn nieuwe schoenmaker me goed: 'Zijn er nog leuke nieuwe modellen bijgekomen sinds de laatste keer dat ik schoenen liet maken?' 'Nee, alleen van die ouwe wijvenschoenen'. Love her.

Els Everaardt schreef: Gelijk heeft Els. Maar deze Els mag het erg graag lezen. Nooit saai bij jou en jouw verkering.

Rechie schreef: Mag ik iets zeggen? ja dat mag.... ik vind jou gewoon een topper met al dat gedoe toch positief blijven¢¾

Rechie schreef: Die rare cijfertjes moest een hartje zijn, komt verkeerd over!? (zie hier boven)

Yvonne schreef: Onze buurvrouw moest een rollator en was daar niet blij mee. Ze heeft hem paars laten spuiten bij de plaatselijke autospuiterij. Het bleef een rollator, maar hij knapte er wel van op. Ideetje?

Leonie schreef: Ik hartje jou