Donderdag 14 augustus 2014

02.02 uur


Twee crackers met 20+ kaas. Ik moest nog twaalf kilo afvallen in tien uur tijd want we zouden 's avonds bezoek krijgen.




Er kwam een hoeveelheid water uit de lucht van bijbelse proporties. Leek mij een slecht voorteken. Ik word altijd fatalistisch door het vooruitzicht van visite.




Carmen bleef maar lachen om het bericht over een piloot bij wie tijdens een vlucht z'n kunstarm losschoot.

Ze was heel bang dat ze er ook in de uitzending om moest lachen.




Die angst was niet onterecht.




Hier kneep ik hem even, want ik moest een bericht voorlezen over Zwarte Piet, die helemaal gaat veranderen. En er zaten twee kinderen naast me.

Maar die hoorden niks want die waren te druk met hun spelletjes.




"O, die?", zei Jeroen. "Komt die op bezoek? Ja, die ken ik wel. Die is in het echt nog knapper en eleganter en grappiger dan op internet hoor."




Daarna kon ik alvast een beetje oefenen met het ontmoeten van mensen die ik alleen ken van internet. Want Jaap Friso kwam langs.

"Ik ben Jaap Friso", zei die. "Ik poseer wel even voor een foto op je plog."

Daarna hield hij een warm pleidooi voor uitgebreide berichtgeving over de opgepakte zoon van Dries Roelvink. De seksrel rond Cliff Richard was immers ook nieuws.




Tijdens m'n laatste nieuwsbulletin ging de computer ineens uit. Gelukkig had ik het ook geprint.




"Je moet niet weer de hele tijd over je werk praten, want daar houden mensen niet van", zei ik streng. "Dus laat mij maar het woord doen want ik ben heel goed in small talk."




Er lagen ineens allemaal dode vliegen in de hal. Leek mij een slecht voorteken.




Ik maakte de bank nog maar eens een keer schoon.




Terwijl Bram de krant las.

"Ik ken dat hele mens niet", zei ik tegen Bram, "maar ik wil wel een beetje een goede indruk maken. Dus zeg maar niks, ik voer het woord wel."




Het zou me niet hebben verbaasd als Martine de Jong het pseudoniem was geweest van een hip Amsterdams schrijverscollectief. Maar ze bestond dus echt.

Die andere is Joost, maar die kende ik al.




Ik wist ineens niet meer hoe je small talk moest doen. Gelukkig bleken onze gasten net als Bram heel erg van kinderboeken te houden.




"Els is heel bang en die wil echt alleen door mij worden geaaid", zei ik. "Als anderen ook maar een beetje in de buurt komen, dan hinkt ze weg."

Daarna legde Joost z'n hand op haar kop en begon ze keihard te spinnen.




Ik was nog steeds vergeten hoe small talk moest dus liet ik maar de bovenverdieping zien. Wilde ik sowieso al, anders hadden we alles voor niks schoongemaakt.

Martine vond de inrichting van de kasten maar een rommeltje: "M'n vingers jeuken als ik dit zie." Ze klonk als m'n moeder.

Daarna durfde ik niet meer de slaapkamer te showen want ik was bang dat ik eerst die kamer moest opruimen en m'n bed moest opmaken omdat ik anders geen toetje kreeg.






"Kijk, dit is de straat uit Gooische Vrouwen", zei ik.

"Dat kijk ik nooit", zei Martine.




Martine en Joost hadden subtiel gevraagd om niet al te zwaar eten want die waren net klaar met een sapkuur.

Dus had Bram harde worst gehaald en oude kaas.




En olijven en geitenkaasbolletjes. Joost zei dat dat helemaal niet erg was want dat checkte hij dan gewoon in op Foodzy, z'n dieet-app.

Hier weegt Bram ze.




"Waarom vertel je niet eens iets over je werk?", zei Martine tegen Bram.

"Ja", zei Joost, "jij bent toch arts? Mega-interessant."




Toen de groentensoep op was, serveerde Bram in het kader van een licht nagerecht Griekse yoghurt met rabarber die op smaak was gebracht met een kilo suiker.

De twee olijvenpitjes zijn van Joost. Die had een kwartier ademloos zitten luisteren naar Brams verhalen over anale fistels en ontplofte doorligplekken alvorens hij vroeg om een bordje.

"Ja, ik bewaar die pitjes al heel lang in m'n wang, want ik vond het lullig om jouw fascinerende verhaal te onderbreken met de vraag om een bordje."




Hier zoekt Martine op hoeveel calorieën een macaron bevat. Net zoveel als een kom groentesoep. Echt waar.

"Ach, what the hell", zei Martine, "ik drink ook al wijn, dus..."




De wijn sloeg nog beter aan dan Brams medische verhalen.




"Whoei!"




"Whoei!"



Joost speelde Guitar Hero. Dat kan Joost heel goed. "Wow", zei Bram verbaasd.

Ook Gerda was verbaasd want Joost had geen kont. Volgens mij kwam dat door zijn broek maar dat weet ik niet helemaal zeker want ik heb daar natuurlijk niet al te lang naar gekeken.




Hier vertelde Bram iets over het lymfoplasmacytair non-Hodgkin lymfoom.




Er waren maar drie Mario Kart-stuurtjes maar dat was niet erg. Ik kan dat spel niet want daar heb je ruimtelijk inzicht voor nodig. Dus kon ik lekker veel foto's maken.




Hier trakteerde Els m'n hyperfanatieke verkering op een meewarige blik.

Gerda keek angstig naar Martine want die is zo mogelijk nog fanatieker.




Het kostte best nog wat moeite om een filmpje te maken waarop ze niet tegen elkaar schreeuwden.




Zo kijkt Martine als ze heeft gewonnen. Hier twijfelde ze heel erg of ze nog een wijntje zou nemen.




Hier zei Joost iets zo diepgaands en waars dat ik me voornam om het voor altijd te onthouden. Tsja.




"Sorry hoor", zei Martine moederlijk, "ik wil best dat rare spelletje spelen maar die glazen moeten nu toch echt even opgeruimd."

Hier deinsde ik achteruit, want ik vreesde dat ze m'n mond zou schoonvegen met een snoetenpoetser.




Martine wilde volgens mij aanvankelijk helemaal geen Dixit spelen maar al na een paar seconden vond ze het het gaafste spel ooit.

"Ik wil dit wel voor mijn verjaardag", zei ze.

"Oké", zei ik.

"Dat is zaterdag", zei Martine.

De hier gezochte kaart werd omschreven als 'diarree'.




Ik stond vet achter, dus draaiden ze de poppetjes om. Dan leek het net of ik aan het winnen was, want anders was het zielig.




Hier was de gezochte afbeelding 'Lance Armstrong'.




Deze weet ik niet meer.




We aten ook nog Merci chocolaatjes en kersenbonbons en Pomtips en rozijntjes en schuimbanaantjes en zwartwitjes en winegums maar dat gaf allemaal niks want dat konden Joost en Martine gewoon allemaal inchecken op hun dieet-app.




"Wat onhandig dat je wijn niet per liter kunt inchecken op Foodzy", lispelde Martine.




Gerda was nog steeds een beetje bang voor Martine. Want laatstgenoemde bleek ook met Dixit bloedfanatiek.




The Plogmother moest nog een selfie maken. Best lastig want ze had inmiddels een blauwe tong van de wijn en haar mond hing de hele tijd een beetje open. Maar die vrouw blijkt niet voor één gat te vangen.




Tot besluit van de avond wilde Joost Gerda een kusje geven.




Dat mocht.




Toen Joost en Martine nog maar net weg waren, wilde Bram ook een kusje.




Mocht niet.




Martine dacht dat ze nog best een vaste hand had, dus die wilde per sé een foto maken van Bram en mij terwijl we voor het raam stonden.

Joost had hoogstwaarschijnlijk niet eens door dat hij in de straat van Gooische Vrouwen stond. Want volgens mij kijkt hij dat nooit.


(check hier een zwaar gedramatiseerde versie van dit avondje op de plog van Martine)


vorige plog | volgende plog


Wendy schreef: Like!

Kate schreef: Stiekem nog meer moeten giechelen om jouw plog dan dat ik normaal gesproken om die van 10e doe :)