Zondag 7 september 2014

21.21 uur


Hour of Power kwam vanuit een ander kerkgebouw. Het wordt altijd opgenomen in een megagrote broeikas, de Chrystal Cathedral in Garden Grove. Misschien moeten ook zij bezuinigen. Of de glazenwassers waren niet op tijd klaar.




Ik vind de voorganger (links op de foto) heel knap en charismatisch. Geen grapje. Hij komt heel overtuigend over, als je niet luistert naar alles wat hij zegt.




Bram vond het nodig m'n spirituele moment te verpesten door afkeurend te zuchten. "Dit slaat nergens op", zei Bram, "waarom zou ik Hem dankbaar moeten zijn?"

"Ik denk omdat je bestaat", zei ik.

"Jaaa", zei Bram, "maar wie is dan de begunstigde?"

"Nou, jij", zei ik.

Maar volgens Bram kun je alleen een gunst verlenen aan iemand die al bestaat. Want je kunt ook niet ondankbaar zijn als je niet bestaat. "Ik heb nog nooit gehoord van iemand die een klacht indiende omdat ie niet geschapen was."

Ik kwam for the sake of the argument nog met allemaal intelligente tegenwerpingen. Bijvoorbeeld dat je dankbaar kunt zijn omdat je meestal een poos blijft bestaan.

"Ja, da's sympathiek", zei Bram, "maar als die god zo almachtig en goed is, waarom heeft hij mij dan niet een béter bestaan gegeven?"

Ik was niet verbaasd over die ondankbare opmerking want m'n verkering klaagt ook hardop als hij een verjaardagscadeau net niet leuk genoeg vindt.




Het heeft ook geen zin om met hem te discussiëren over godsdienst want hij heeft er allemaal boeken over gelezen. Ook de bijbel. Hij snapt niet dat mensen zich wat van dat boek aantrekken want het is volgens hem een intrigerend maar onlogisch verhaal.




Wat heel onlogisch is want Bram leest zelf bijna dagelijks dit boek. Hij leeft er zo ongeveer naar, reciteert geregeld hele passages en weet ook op welke bladzijde welke wijsheid staat. Toch mag je dit niet zijn bijbel noemen want dan wordt hij heel boos.




De mensen van Hour of Power lijken nooit boos.




Zie.




Deze lacht ook de hele tijd, zonder dat het stoort. Bram vond hem "een beetje Center Parcs". Daarna ontspon zich een ingewikkelde, ruzie-achtige discussie.

Want ik dacht dat Bram die kekke jongeman vergeleek met een slicke manager van een vakantiepark, maar uiteindelijk bleek dat ik het verkeerd had verstaan. Bram had niet "een beetje Center Parcs" gezegd, maar "een beetje 'n centenbak."




Dit was geen moment van contemplatie want Gerda is heel dom. Ze trok zich terug in haar kathedraaltje vanwege onze luide discussie. Of vanwege de orgelmuziek, kan ook.




Het was misschien niet zo'n slim idee om het kathedraaldeurtje voor de grap te sluiten want daarna kreeg ik het niet meer open.




Gerda kwam er met gemak op eigen kracht uit. Uiteraard pas na een paar minuten, om m'n schuldgevoel te vergroten.




Ik bestudeerde vervolgens vrij lang het lichaam van Ype.




Noodgedwongen, want ik wilde een Sims-figuur van hem maken. Bram vond dat ik de Ype-Sim veel te gespierd maakte, dus die ging zich er ook mee bemoeien.




Toen vond ik weer dat Bram hem te lelijk maakte en toen kwam na lang discussiëren dit poldermodel eruit. Mja.




Best jammer, want ik maakte een dag eerder een poppetje van Joost en dat lijkt wel heel goed. Door de kenmerkende Lubach-blik, de porno-wenkbrauwen en de mondhoeken.




We werden uitgenodigd voor het eten. Ik vind dat altijd een beetje moeilijk want dan moet ik iemand lastigvallen met m'n vegetarisme.

En de kans is levensgroot dat iemand dan heel veel moeite doet om iets vegetarisch te maken en dat het dan tot grote frustratie van de gastheer of -vrouw mislukt en dat dan iedereen zit te balen maar zich verplicht voelt om te zeggen dat de linzenbitterballen en de heldere gierstsoep heus heel heerlijk zijn.

En dat allemaal alleen maar omdat ik een afkeer heb van het eten van kadavers. Dus ik stelde voor om m'n eigen vega-lasagne mee te nemen, om ongemakkelijke situaties te voorkomen.




Toen werd het toch even ongemakkelijk.




Uiteindelijk kwam Martine met een mooie oplossing.




Bram ging naar de Apple-winkel in Amsterdam want z'n iPhone was stuk, nog erger stuk dan op de foto lijkt. Ik doorloop in zo'n geval de vijf fasen van rouw. Maar Bram was er al dagenlang (!) heel rustig onder gebleven.




Hij. Kreeg. Gewoon. Een. Nieuwe (tegen bijbetaling).




Hij had in Amsterdam ook meteen maar een nieuwe bijbel gekocht.




Toen hij terug was uit Amsterdam, moesten we meteen weer op pad. Naar Amsterdam. Want ik had me vergist in de tijd.




Omdat ik de gastvrouw enorm had beledigd, leek een charme-offensief me wel op z'n plek. Dus had ik met pijn in het hart m'n laatste acht bellenblazen en m'n favoriete stempelset in een tas gegooid, voor de kinderen van de gastvrouw. En een dure fles wijn.

En een vega-maaltijd. Want ik wist niet honderd procent zeker dat het een grapje was, dat ik op het balkon moest eten.




"M'n richtingsgevoel zegt me dat we hier helemaal goed zitten", zei ik.

"Hè kak", zei Bram. Want als ik dat soort dingen zeg, dan zitten we altijd helemaal verkeerd.




Martine had dus wel gewoon ook voor mij gekookt.

"Mag deze plastic tas in de koelkast?", vroeg ik.

"Wat zit daarin?", klonk het wantrouwend.

"M'n insulinespuiten", loog ik. Want ik durfde niet te zeggen dat er vegetarische chili in zat.




"Kun jij scheel kijken?", vroeg Alwine.




"Ja", zei Bram. Die dacht serieus dat hij hier scheel keek.




"Ik weet niet wat dit voor voedsel is", zei Alwine, "maar ik weet wel dat ik dit niet lust."




"Ik lust dit waarschijnlijk ook niet maar dat komt denk ik doordat ik minder smaakpapillen heb dan grote mensen", zei Midas.

Iedereen keek naar Bram want die hoort te weten of dat klopt, als dokter zijnde. Maar die wist het niet want die mompelde iets over dat het hem niet waarschijnlijk leek.

We besloten dat Midas gelijk had. Want die is heel slim.




Iedereen zat de hele tijd foto's te maken. Bloedirritant.




De bloemkoolfrittata met rookkaas, de lasagnette en de salade waren heus heel heerlijk.




"Wat kijk je gelukkig", zei ik, toen de rest even weg was.

"Ja", zei Bram, "dat komt doordat ik hier Jonathan Strange & Mr Norrell in de boekenkast zie staan."




Martine gooide een glas met rode wijn kapot en over zichzelf heen maar het leek me niet opportuun om daar een foto van te maken.

"Wow", riep Joost, "deze scherf heeft de vorm van Mali! Hoe tof is dat?"




"Ik heb hier Kroatië!", riep Bram.




Ze vonden nog veel meer scherven die op landen leken en die moesten allemaal op de foto.

Dit was volgens Joost Togo. Gelukkig was Midas op dit moment z'n pyjama aan het aantrekken, anders had hij waarschijnlijk gezegd dat het Benin was. En dan had hij ook nog gelijk gehad. Want Midas is heel slim.




We speelden Dixit. Hier had iedereen een kaart neergelegd op basis van de beschrijving Nelleke.




Volgens Arjen was deze kaart "Bram en Matijn", vanwege de strijd die erop stond afgebeeld en de raderen die stonden voor ingewikkeldheid. Was vast aardig bedoeld.




We lachten de hele tijd dat het een aard had. Maar die foto's mogen niet op internet want daar staat iedereen heel stom op.

Gelukkig kan 10e heel goed en naturel poseren.




Zie.




Ze bleef minutenlang zo zitten. Totdat ik er een foto van had gemaakt.




Daarna probeerde ze die tactiek ook bij Joost maar die kent haar al wat langer dus die durfde haar te negeren.




Net toen het op z'n allergezelligst was en we bijna weg moesten, zei Martine: "Vergeet je niet om je insulinespuiten mee te nemen uit de koelkast?"

Ik werd nogal rood. Het leek Joost een mooi moment om te roepen: "Jahaaa Matijn, nou val je door de mand!"




Om een lang verhaal kort te maken: de vega-chili werd door Arjen met veel gevoel voor drama uit het raam gegooid. Geen foto van gemaakt. Leek me niet opportuun.




Ik moest stiekem best een beetje huilen om die verspilling van voedsel. Daar is gelukkig wel een plaatje van, dankzij Ruben.


vorige plog | volgende plog