Woensdag 10 september 2014

21.21 uur


Ik zet altijd lekker veel alarmen want dan kan ik lekker veel snoozen.




Ik had best honger dus ik werkte om vijf uur 's ochtends maar vast een compleet ontbijt naar binnen.




Ook de poezen hadden honger maar die kregen niks.

Want als je ze om vijf uur 's ochtends te eten geeft, dan staan ze de dag erop voor de zekerheid om half vijf bij je bed te miauwen.

En als je ze daarvoor beloont door ze weer te eten te geven, dan staan ze de dag erop om kwart over vier te bedelen. De dag erop om zeven-en-een-halve minuut over vier, enzovoorts.

Het gekke is, dat ze je nooit wakker maken vr vier uur. Dat weet ik uit ervaring.

Volgens Joost leidt dat tot de volgende formule: T = 4.00u + (1u / 2^X), waarbij X het aantal dagen is waarop je ze te eten geeft als ze miauwen.




Maar als je ze n keer om vijf uur 's ochtends eten geeft en daarna een paar dagen het gemiauw negeert, dan is het vrij snel afgelopen.

Dus eigenlijk is het een differentiaalvergelijking, vergelijkbaar met deze. Zegt Joost.

Gaat het hier nou weer de hele tijd over Joost?! Nee hoor.




O, toch.

Joost kwam langs op m'n werk maar Joost mocht niet naar binnen en ik kon Joost pas na een poos ophalen want ik moest eerst het nieuws vertellen op de radio. Daarom kijkt hij zo boos hier, Joost.




Joost kwam natuurlijk vooral langs omdat zijn plog anders weer te saai zou worden. En omdat hij hoopte dat er allemaal leuke single boiiiis rondliepen op m'n werk. Helaas.

Er hingen wel singles aan de muur. Vond Joost ook leuk, vooral vanwege de singletjes die op de hoek waren geplaatst. Zoals A different corner en Up around the bend en Margio, van Rob Hoeke.




Daarna stak hij iets te geroutineerd een flirterig verhaal af tegen de jongen van de koffiecorner. Over de thee die er werd verkocht, onder meer. Want daar zitten gemalen kauwgomballen in. Want dat wist Joost. Want daar had hij ooit een artikel over geschreven. Opschepper.




Hier kwam Gijs heel trots vertellen dat hij een interview ging opnemen met zijn jeugdheld, clown Bassie. Vanwege de internethype rond het nummer Hallo vriendjes.

Gijs was de eerste die Bassie had weten te strikken voor een interview. Dus ik zei dat dat vast ook wel op de site van de NOS zou komen te staan.




In het revalidatiecentrum verdwaalde ik slechts n keer. Mazzeltje.




En er lagen ook nog Suskes en Wiskes. De goeie, die echt gemaakt zijn door Willy Vandersteen.




Zie.




Een crashdieet scheelt zeen van tijd, ook in de supermarkt.




Dieetrepen en slagroomtaarten, kan best. Die taarten zijn voor Gijs want z'n interview met Bassie kwam toch niet op de site van de NOS.

Dus dat was zielig. En slagroomtaarten helpen altijd, vraag maar aan Bassie.




Late lunch.




Ik kan hard fietsen en tegelijkertijd een foto maken. Dus zo heel erg gehandicapt ben ik eigenlijk niet.




Dit is een goeie boekwinkel annex kantoorboekhandel. Want er ligt kantoorlinoleum op de grond.

Ik raak altijd een beetje opgewonden in zo'n goeie kantoorboekhandel. Niet door het linoleum maar doordat ze er altijd alles verkopen wat je net dringend nodig hebt.




Zoals papieren labels met speciaal daarvoor gemaakte bevestigingstouwtjes. Niet gekocht.




Boeken over treinen! Ook niet gekocht.




Deze stempels bij de Hema ook niet.




Ik had daardoor al zoveel geld bespaard dat ik best dingen mocht kopen. Dit is voor kinderen, om in elkaar te vouwen.




Het lukte steeds maar niet om een goede foto te maken van de andere noodzakelijkheden die ik had aangeschaft, want Gerda had honger.




Heel erge honger.




In de zogenoemde pat van de Hema zaten grote stukken separatorvlees. Dus het was hard kauwen.




Gerda kreeg de stukken slechts met grote moeite tussen haar tanden weg.




M'n moeders iPad was in gesprek.




Dat kwam doordat m'n ouders bijna nooit facetimen dus ze wisten eerst niet goed hoe het werkte.

"Wat leuk om je weer eens te zien", zei m'n moeder. "Het is net of je naast me zit."

"Ja", zei ik. "Ook leuk om jullie weer eens te zien."




Hier was het beeld wel min of meer scherp maar hier zie je bijna niks omdat m'n moeder vooroverboog om me een kus te geven. Lief.




Bram was blijkbaar weer eens met honger naar de supermarkt gegaan.




Het licht in onze wc is stuk. Dus nu moeten we bij elk bezoek aan het toilet de deur openlaten, anders zien we niks.




Deze ogenschijnlijk saaie foto is best grappig: Bram is nogal bang dat ik een foto maak van zijn open en blote toiletbezoek.

Daarom hield hij hier de wc-deur toch maar dicht terwijl hij heel hard mopperde.


vorige plog | volgende plog


Hannie schreef: Jij kan vast niet meer naar de wc met dat reepjesdieet? De witte zijn het lekkerst...

Elsa Everaaardt schreef: Nieuw lampje aanschaffen. Hoeft jouw verkering niet meer te mopperen. hebben zo ook in jouw favo super en ook bij de Hema