Dinsdag 30 september 2014

23.23 uur


Bram nam vakliteratuur tot zich.




Wachten. Is m'n verkering niet zo goed in.




Ik had thuis last gekregen van pijn op de borst en hartkloppingen en m'n hartslag was volgens Bram veel te hoog. Ik wilde na die constatering naar bed gaan maar Bram bracht me dus naar de spoedeisende hulp.




Er zat best veel tijd tussen het hartfilmpje en de longfoto en de bloedafname. Bram verveelde zich zo, dat hij aanbood om deze foto te maken voor m'n plog. Sympathiek.




Wachten. Is Bram niet zo goed in.




"Hè gadver, wat is dit?!"




"Er zit kauwgom op m'n broek ofzo."




"Natuurlijk mag ik die kraan wel gebruiken, ik werk hier!"




"Hmm, volgens mij is het weg."




"Nee hè? Er zit ook kauwgom aan de voorkant!"




"Wat een gedoe", zei ik. "Maar ja, dan had je ook maar geen verkering moeten nemen met zo'n ouwe man."

"Ja", zei Bram net iets te snel, "dat dacht ik dus ook net!"




M'n verkering was natuurlijk reuze bezorgd maar dat kon hij heel goed verbergen.

"Grappig", zei die tegen de verpleegster toen we in de lift waren, "nou zie ik onze afdeling eens van de andere kant!"




Ik werd met bed en al vervoerd, want ik zat vast aan een hartmonitor. Het was net E.R. maar dan heel anders.




Er was besloten tot een nachtje observatie. Want ik had geen onregelmatige hartslag maar door onduidelijke oorzaak nog wel steeds een snelle.

En de dokters durfden geen enkel risico te nemen omdat ik de partner ben van hun collega, denk ik. Stel je voor dat ze me naar huis hadden gestuurd en dat ik dan toch ineens was doodgegaan. Was niet bevorderlijk geweest voor de werksfeer.




Ik lag alleen trouwens.




Op de toegangsdeur stond dat op de afdeling hartbewaking geen GSM's waren toegestaan. Een iPhone is natuurlijk geen GSM maar een discussie daarover met het verplegend personeel leek me niet opportuun.

Dus zette ik stiekem een foto met een lollig bedoelde tekst op Facebook.




Er zijn geen foto's van de benauwde momenten waarop ik dacht dat m'n wild kloppende hart uit m'n borst zou springen dus hier is het alweer zeven uur.

Ik besloot dat ik m'n telefoon best mocht gebruiken om foto's te maken.




Ontbijt.




De thee smaakte metaalachtig maar het brood was lekker vers.




Er zat kaas met komijn op, maar dan zonder komijn.




Ik moest erg nodig plassen maar de deur stond open en het was al best druk op de gang.




Net toen ik genoeg moed had verzameld voor blaaslediging in de plasfles, kwam Bram langs met m'n pillen van thuis. Want anders moest het via de ziekenhuisapotheek en dat was ingewikkeld.

"Ja", zei Bram, "laat dit soort dingen maar aan mij over. Dit is m'n werk hè?"




"Fak, ik laat een pil op de grond vallen. Waar is dat ding nou toch?"




M'n hartslag was nog steeds hoog.




En die werd nog hoger toen ik zag wat ik had veroorzaakt met m'n lollig bedoelde Facebookbericht. Gelukkig was alleen de schoonfamilie geschrokken.




O, en m'n collega's.




Ook Julie maakte zich zorgen. Net als bijna al m'n Facebookvrienden.

Dit was dus precies niet de bedoeling. Het is zo ongeveer m'n levensdoel om geen kneus te lijken. Vandaar die zelfspot steeds.

Nu leek ik ineens een kneuzige aandachttrekker. En onbedoeld had ik ook andere mensen een hoge hartslag bezorgd.

Zal niet nog eens gebeuren. Erewoord.




Bram besloot om even te gaan werken, hij was er nou toch. En de cardioloog was er nou toch nog niet. Gelukkig hadden ze tv en internet en games en alles. Gratis.




En verscheidene ziekenomroepen. Top.




Ook top: een mobiele hartslagmeter, waardoor ik naar het toilet kon.




Ik vond het belachelijk dat ze in zo'n hypermodern ziekenhuis draadjes en katrollen gebruiken om een deur op afstand te bedienen. Net als in een ouwe duplexwoning.




Volgens Bram is dit een veiligheidssysteem. Wie tegen de draad valt, stelt een alarmsysteem in werking.

Oké. Kan ook.




Ik vond dit een verontrustende mededeling. Als het licht ineens uitgaat als je je zit te ontlasten, hoe krijg je het licht dan weer aan? Er is geen lichtknop!




Volgens Bram ligt het enorm voor de hand dat je als patiënt op de rode knop drukt als er iets misgaat en dat de verpleegster daarna op de groene knop drukt om het alarm uit te zetten.

Ik vond het ingewikkeld maar volgens Bram lag dat dus aan mij.

Het kan ook vervelende situaties opleveren als je je vergist: als er eerst op de groene knop wordt gedrukt en daarna op de rode, dan gaat er een ander, keihard alarm af. Dan wordt ervan uitgegaan, dat er een verpleegkundige in nood is.




Ik had ineens een soort van baardgroei.




Het toilet lag vlak naast m'n kamer dus op de terugweg verdwaalde ik maar één keer.




Bram was terug en nog steeds heel erg bezorgd. En dat kon hij nog steeds heel goed verbergen.




Na weer een hartfilmpje, weer de bloeddruk opmeten en weer bloed afnemen, werd er een echo van m'n hart gemaakt.

Volgens de cardioloog heb ik een goed hart. Wist ik zelf natuurlijk al.




"Dat wil ik nog wel eens leren", zei Bram, "echo's maken."

"Kan ik allang", zei ik.

"Huh?", deed Bram, "hoe bedoel je?"

"Doel je, doel je, doel je", zei ik.

Want ik kan dat dus allang, echo's maken.

Hier probeert Bram niet te lachen om die mega-goeie grap van mij.




De dokter durfde me niet met een vaag verhaal weg te sturen want Bram zat erbij en die trapt daar natuurlijk niet in. Dus zei de dokter maar gewoon hoe het zat: dat hij niet wist hoe het kwam, dat het geen aanstelleritis of stress was en dat ik meteen moet terugkomen als m'n hart weer verkeerd klopt (haha).




Hier voelde ik m'n hart weer in m'n keel kloppen maar ik dacht dat dat kwam door Brams rijstijl.

"Zal ik zo maar even de boodschappen halen?", zei ik grappend, "want je hebt het best zwaar gehad."

"Prima", zei Bram. Want die snapt geen ironie.




Dus deed ik gewoon zelf de boodschappen en heel erg m'n best om niet boos te worden. Slecht voor m'n hart.




Ik was eigenlijk best een beetje bang door het aanhoudende harde gebonk in m'n borstkas maar ook Gerda bleek gespeend van empathie.




En Els had enkel aandacht voor haar nieuwe soulmate.




Toen ik even in bed ging liggen, sloeg m'n hart zo hard dat ik er bang van werd.

"Ik kom wel even naast je liggen", zei Bram, "voor de zekerheid."

Een paar seconden later werden m'n doordreunende hartslagen overstemd door Brams gesnurk.




"Wat zijn die beesten toch aan het klagen", riep ik. "Het lijkt wel of je vanochtend vergeten bent om ze voer te geven!"




"Mja", mompelde Bram. Daarna gaf hij ze stiekem alsnog voer. Zag ik heus wel.




Een fruitmand van Wendy. Lief.




Abra-ka-leven. Mooie toverspreuk.

Die leek te hebben gewerkt; m'n hart sloeg intussen een tandje langzamer.




Bram zei blijkbaar allemaal interessante dingen.




Toen Wendy vertrok, ging ook Gerda ervandoor.

Gelukkig is laatstgenoemde in zo'n slechte conditie dat Bram haar met gemak kon inhalen en oppakken.




Vond ik leuk.




Gerda niet.




Tot besluit van de avond deed Bram een scène na uit Kreatief met Kurk.




Moest hij zelf erg om lachen. Ik ook. Flapdrol.


vorige plog | volgende plog





Lena schreef: Gelukkig konden jullie wel op vakantie. Nog steeds een beetje verliefd op je verkering...

Ellen schreef: O Matijn, het is vast wel heel fijn dat iedereen zo van je houdt.

MijnPlog schreef: Pittig! Hopen dat het snel over is.

Elsa schreef: rustig aan verder he. Maar de verteller kan weer trots zijn op het verhaal. Maar vooral hulde voor jouw lieve verkering.