Donderdag 23 oktober 2014

15.51 uur (plaatselijke tijd)


Ik moest even een nieuw paspoort aanvragen want m'n oude was niet meer geldig.




Daar hadden we ruim de tijd voor. Want het vliegtuig ging pas over twee uur.




Klaar.




"An nyong ha sae yo", zei Bram.

"An nyong ha sae yo. Dat betekent dus hallo. Valt best mee, dat Koreaans."

Hij maakte geen grapje.




Dit is geen noodlanding. Dit is Bram die het plugje van z'n koptelefoon had laten vallen. Z'n collega zocht mee.

Die heet Paul en is leuk gezelschap.




Meestal dan.




Er zat een schaamhaar op het raamluikje. Of een Koreaanse haar. Of een Koreaanse schaamhaar.




Gelukkig knapte onderweg Brams veter. Anders was dit een wel heel saaie plog geworden.




"Ik hou dat stukje veter wel even omhoog. Dan kun jij er een foto van maken voor je plog."

Het kostte wat moeite, maar m'n verkering is inmiddels goed afgericht.




Huh? Een rolstoel?

Ja. Vind ik zelf ook raar.




Een ebola-waarschuwingsbord zonder het woord ebola.




Volgens Bram was er geen lift. Ik zei dat er op een luchthaven altijd een lift is.

Ik had natuurlijk gelijk.




Zie, dat bordje daar links. Daar is de lift.




"Kijk eens wat leuk", zei Bram. "Ze verwachten je al!"

Ik zei niks.

"Too soon?", zei Bram.

"Too soon", zei ik. Ik ben nog niet gewend aan het idee dat ik soms in een rolstoel zit. Al is het alleen maar op vakantie en dan ook alleen maar voor lange stukken.




Het went vast heel snel. Want in elke lift word je met je neus tegen de spiegel en op de feiten gedrukt.




Hier was ik heel gelukkig. Want hier reden we in Zuid-Korea in een taxi met wifi.




Sympathiek.




Ik wilde eigenlijk foto's maken van mooie dingen onderweg. Maar er was niks moois.




Prima hotelkamer.




Herstel: perfecte hotelkamer!




Wel te weinig stekkeringangen.




Gelukkig waren er meer stopcontacten.




Ik kwam maar twee stopcontacten tekort.




"Wat neem jij toch altijd veel troep mee", zei Bram.

Ik mocht geen jij-bak maken over al z'n boeken. Want boeken zijn geen troep, vindt m'n verkering.




Vlak voor vertrek hadden we nog een reisstrijkijzer gekocht. Want ik word chagrijnig van verkreukelde kleren. En in geen enkel hotel hebben ze een strijkijzer.




Mmm, ok.




Hier dacht Bram na over waar we naartoe zouden kunnen gaan.




Ik mocht z'n shirt niet strijken, "want die kreukels vallen alles mee."

Hier dacht hij nog steeds aan waar we allemaal naartoe zouden kunnen gaan. Gelukkig was hij z'n Lonely Planet vergeten.




O, toch niet.




"We zijn universitair geschoolden", zei dokter Paul. "Dus wij zouden dit gewoon moeten snappen. Ik bedoel: hoe moeilijk kan het zijn?"




Heel moeilijk. Gelukkig kent Bram het Koreaanse alfabet een beetje. Echt waar.




Klaar!




Nee, bijna klaar. Want er moest nog geld op worden gestort.




We liepen al even dus ik had best dorst gekregen. Maar ik mocht niks kopen want we waren er volgens Bram al bijna.




"Ja nou, dat wil zeggen, het kn eigenlijk niet ver meer zijn. Denk ik. Weet je wat? Ik pak m'n boekje er wel even bij."




Ik maakte intussen een stockfoto voor de NOS-site. Hier zitten gasmaskers in, die je kunt gebruiken in geval van een aanslag met Sarin-gas.




"Kijk, we gaan hier zo, hup! En dan vervolgens in noordelijke richting. Ja, dat snap jij niet want jij hebt geen richtingsgevoel", zei Bram. "Maar ik leg het toch maar even uit. Want dat is leuk."

Ik deed net of ik het wel begreep. Paul ook.




"Daar staat volgens mij baedal ui minjok. Het is heel simpel: in elk hokje staan maximaal vier tekens, die samen n lettergreep vormen. Die omgekeerde A is een B, de H is een AE, enzovoorts."




"Even checken. Ja, ik had het goed. Handig h, zo'n systeem met lettergrepen!"




Hier fantaseerde Bram over hoe het zou zijn als wij in Nederland zo'n systeem zouden hebben. Ik fantaseerde intussen over iets anders.




"Dus ik zeg tegen die orthopeed: wanneer heeft je patint voor het laatst iets gedronken? Dus hij zegt: eergisteren of zo. En dan daarna toch verbaasd opbellen omdat het natrium 170 is, hahaha!"




Milddle school.




Mildlle finger.




"Het ziet er nep uit", zei dokter Paul, "maar het zijn waarschijnlijk wel dezelfde benen want hier zit hetzelfde moedervlekje."

Ik zei dat ze alles kunnen photoshoppen, ook een moedervlekje.

"O", deed Paul.




Hop, en je hebt oogleden!




Ik had nu echt wel wat te drinken gelust want door de nogal lange wandeling en het vochttekort was m'n natrium opgelopen tot boven de 170. Maar we waren er gelukkig nog steeds bijna.




O, toch niet.




"Ik gok dat het hier is, afgaande op de Koreaanse tekens."




"Yup."




Dit was volgens mij een nogal traditioneel gerecht. Of er had iemand per ongeluk een verbrande rijstcracker in een waterbakje laten vallen. Want zo smaakte het.




Hier checkte Bram of de Koreaanse teksten op het menu accuraat waren vertaald in het Engels.




Ik had als enige aandacht voor bediening. Bram had enkel oog voor de kolen.




Hij bleef er naar kijken, zelfs toen de jongeman parmantig was weggelopen.




Ook ik had m'n focus niet verlegd.




Ik wilde iets vegetarisch dus ik kreeg rijst die je in een soort soep moest gooien. En vis.




Brams soep was al grotendeels gevuld. Met darm, onder meer.




Dit lijkt misschien heel vies en dat was het ook.




Hier was net weer een internistengrap gemaakt.




"Die vier lettergrepen betekenen God Zij Met U", blufte ik.

"Nee", zei Bram.




De reclames voor cosmetische ingrepen zijn talrijk. En zeer geloofwaardig.




Hup, netjes in de rij.




Gangnam. Ja, van dat liedje.




In het hotel keken we naar een knappe jongen op tv. Of een lelijk meisje, dat weet je hier nooit.




Korea's Next Top Model. Ook prima.




Dit is volgens mij wel een jongen. Ze houden hier erg van geblondeerd haar.




Echt heel erg.

Bram vond er niks aan want de ondertiteling ging te snel.


vorige plog


Mirjam schreef: Vraag nou gewoon deze voor je verjaardag http://www.dx.com/p/6-usb-port-ac-power-charger-adapter-w-au-plug-for-iphone-ipad-ipod-samsung-tablet-pc-white-216460

Joost schreef: Dus school is 'hakkyo' in het Koreaans. Goed om te weten!